دو عدد 5 بودند که باهم زيره يه سقف زندگی مي کردند...يکی از آنها با خودکار نوشته شده بود يکی از آنها با مداد

آنها باهم دوست بودند اما نه چندان صميمی...صبح به صبح که مي شد هردو از خواب بيدار مي شدند.پرده هارا کنار مي زدند

و پشته پنجره که می آمدند 5 مدادی مي گفت:خدايا.. صبح بخير...5خودکاري مي گفت:اه خدايه من....باز هم صبح شد

و آنها با اين جملات روزه خودرا شروع می کردند....5خودکاري اتاقی داشت پر از کتاب..هميشه سرش تويه کتاب بود..5مدادي،البته کتاب داشت ولی نه آنقدر

و هميشه سرش تويه کتاب نبود..او ورزش مي کرد،اشپزی مي کرد،گلدان ها را آب مي داد،از آب و جارو کردنه خانه ام بدش نمی آمد

و يادش نميرفت که هروقت ذوقش گل کند برود پشته پنجره و آواز بخواند...و البته ميخواست وظيفه 5 بودنش را

در کتابها ،کناره عدد ها و در محاسبات بازار انجام دهد...چون اين جزيی از وجوده او بود.خوب..5خودکاري به اين کارها اعتقاد نداشت.

او فکر ميکرد اشپزی کردن و پشته پنجره اواز خواندن وقت تلف کردن است.او در فکره يک کاره بزرگ بود،کاری که دنيارا

از اين رو به ان رو کند،و همه چيز ....چيزه ديگر شود.و ان وقت ميتوانست به همه موجود ات کمک کند..

به خاطره همين،دايم سرش تويه کتاب بود.و کمتر با 5مدادي حرف ميزد..به نظره او 5 مدادی موجودی بي ار و بی درد بود

روزها گذشت ...